Gedachten van een dronken man

Als je net met je vriendin en met nieuwe vrienden uit een fantastische bar komt en een paar caipirinhas hebt gedronken en erg mooie echte muziek hebt gehoord en ook nog je hoogtevrees hebt overwonnen dan wil je wel eens wat zeggen....
Als iedereen zo kritisch was op zijn eigen werk als op het werk van iemand anders dan zou de wereld er heel anders uit zien.
Geluk is is schaars maar vanavond heb ik het het heel erg ervaren hoe mooi het kan zijn. Wat een geweldige muzikanten en wat een heerlijk gezelschap.
Ik weet dat ik niet perfect ben maar ik weet wel dat ik erg mijn best doe en ik weet ook dat ik in elk geval het vermogen heb om te genieten en te waarderen wat anderen doen.
Ik heb schoon genoeg van iedereeen die allen maar kritiek kan leveren en geen enkele zelfkritiek heeft. Lang leve het leven en de mensen die ervan weten te genieten! Simpel gelukkig midden in de nacht in de ¨Dapperstraat¨ in Juiz de Forra in Brazilië.

En weer een jaartje ouder...

Vandaag ben ik maar liefst 51 geworden. Ik kan het eigenlijk zelf nog niet helemaal geloven. Het leven is goed voor mij en ik hoop het nog lang op deze manier vol te houden. Ik heb leuke e-mailtjes van Ivana, Mellouki en Theo gekregen en dat doet goed hier in Triadentes. Ik zal goed gebruik maken van de verstrekte tips om van deze dag een succes te maken....

We gaan straksmet een treintje dat sinds 1800 zoveel van Tiantes van San Joa del Rei reidt. Ze doen dat nog altijd met hetzelfde treinstel en lokomotief..... Alles schjint nog perfect in orde te zijn.
Vanavond ga ik lekker samen met Angi eten in het beste restaurant van de stad. Ik weet niet precies waarom maar ik het het idee dat ik dat verdient heb.

vergezichten en hoogtevrees en extra nieuwtjes

Wat is het hier prachtig in Ouro Preto! De naam in het Nederlands is Zwarte goud. Dat komt omdat hier goudmijnen waren. Er staan fabuleuze oude kerken, de straatjes zijn super stijl en het terrin is echt bergactig. tenminste voor mijn standaard... Af en toe is het mij allemaal te hoog maar ja, tot nu toe heb ik alles overleefd. Vandaag vertrek ik hier om naar een andere stad te gaan. Ook weer hoog ben ik bang....


Ik was nog vergeten te vertellen dat ik in Sao Paolo Lobao,mijn faforiete Braziliaanse muzikant, ben tegengekomen in ons hotel. Angi herkende hem en we hebben gelijk een praatje gemaakt. Zijn zus woont in Amsterdam en hij had een tijd een Nederlandse vriendin gehad die in haar slaap in het Nederlands vloekte... :) Het was een erg leuk gesprek en hij mij zijn laatste CD heeft gegeven. By the way, voor diegenen die van eten houden: kom snel naar Brazilie. Ze hebben er ongelofelijk lekker eten. Zowel vlees als vegetarisch en heel verrrassend hebben ze de lekkerste piza's ter wereld.

Barre tijden

Het is hier nu zes uur ´s avonds, het is al donker, buiten regent het en het is nu 5 graden celcius. Gisteren zijn we na een barre tocht in een bus zonder verwarming met een temperatuur van 2 graden celcius in Curitiba aangekomen. De busreis duurde 6,5 uur....
Je snapt het al... ik ben snotverkouden en loop de hele dag met mijn jasje aan door de stad en het huis. Ik begin al een aardige specialist te worden in medcijnen en nu lijkt er op zijn minst een goed te werken want mijn neus is al een half uur open. Angi is op pad en het is fijn dat ik hier een PC mag gebruken in huis.
Curitiba heeft ruim anderhalf miljoen inwoners en is een moderne stad met alles er op en eraan. We hebben al veel vrienden van Angi gezien. Zij had haar vrienden uitgenodigd in de bar van haar ex, een erg aardige man die ik al een paar heb ontmoet. De opkomst was groot en de stemming erg goed. Vanmiddag hebben we met een paar vrienden churasco gegeten. Het was weer waanzinnig lekker zelfs als je zo verkouden bent. Daarna naar een nieuw museum voor moderne kunst gemaakt door Oscar Niemeyer. Nu is het tijd om wat bij te komen....

Naar het platteland

Jacarezinho is een plattelandsstadje van zo´n 30.000 inwoners. Het is er erg landelijk en ik heb gisteren laarzen gekocht die bij zo´n staje horen. Vanmorgen ben ik naar wat ze hier een kleine boerderij noemen geweest. Voor onze begrippen hebben ze een heel groot stuk land. Ze hebben er heel verschillende soorten koeien. Het leven is hier zo ongelofelijk anders, Jean Paul, een neefje van Angi, heeft ons veel laten zien. Hij is echt trots op de boederij en als aankomend dierenarts weet hij er ook veel van. Natuurlijk heb ik ook mijn nieuwe verrekijker die alles 10 keer dichterbij haalt uitgeprobeerd. Met veel succes kan ik zeggen. Ik heb prachtige vogels gezien en het leek wel of ze vlak bij zaten. Het was echt genieten.

Het weer is omgeslagen en de komende dagen zal het zelf koud zijn.... Dat zal de pret echter niet drukken. Morgen gaan we om een uur of 23:00 naar Curitiba. Daar is veel te doen en wachten ook weer de nodige familieleden en vrienden.

Adoptie

Mijn ex-collega Lotje is, samen met haar man, met ons mee gevlogen naar Brazilië. Na drie 3jaar wachten mogen zij twee meisjes van bijna 6 adopteren. Ja, het is inderdaad een tweeling. Het was voor mij al spannend om ze op het vliegveld achter te laten en dan kun je je vast wel voorstellen hoe het voor hen moet zijn. Ze zijn nu met de meisjes in een plaats aan de kust en na 6 weken vetrekken ze naar Nederland. Dat zal wat worden.... Ik verwacht ze in elk geval regelmatig op het Merwedeplein.